Columns

Wil je de allernieuwste Passie voor Glans columns op papier lezen? Abonneer je dan nu op Volvodrive magazine. Alle eerder uitgegeven columns zijn hier te lezen.

Marinus Brouwer (1969) is gedreven lakspecialist, ondernemer en woordensmid. Met veel slagvaardigheid en woordspelingen uit hij op social media als autoriteit op zijn gebied zijn passie voor glans, tevens de naam van zijn onderneming. Als je hem niet in zijn werkplaats vindt, werkt hij op locatie bij de klant. Als ‘knight in shining armour’, mag je wel zeggen, want zijn lakherstellende behandeling redt autolevens. Zijn diepzwarte soepel rijdende Volvo V70 R is een hoogglanzend visitekaartje en heeft een extreem hoge aaibaarheidsfactor, maar Brouwer hashtagt: ‘#eyesdontleavefingerprints’. Met andere woorden: ‘Alleen kijken, niet aankomen!’ Hij schrijft op deze plek over Volvo, autoverzorging, passie voor glans, het leven en de rest.

#VDM49:

CLIMATE CONTROL FACTOR 50 | Afgelopen jaar hebben een hete zomer gehad en de voorspellingen geven aan dat er nog wel een paar komen. Vier, maar liefst. Prachtig natuurlijk, maar zó warm dat je bij wijze van spreken een omeletje kon bakken op je motorkap. Tsja, het weer komt zoals het komt, al kunnen we er ons natuurlijk wel op voorbereiden. Of je Volvo nog voldoende beschermd is, zie je aan de manier waarop de druppels erop blijven liggen. Dit noemen we beading. Een poos geleden werd mij een foto gestuurd van een roze auto, oorspronkelijk rood, wat op sommige plaatsen nog wel te zien viel. Van beading was allang geen sprake meer. Als een onbeschermde koets te veel in de zon heeft gestaan, treedt – net als bij ons – een vervellingsproces in werking. Kortom, de lak liet los.

Verzegeling van je Volvo is zo’n beetje hetzelfde als factor 50 voor ons, met het verschil dat wij ons na iedere verfrissende duik in zee opnieuw moeten insmeren en de bescherming van de auto minstens zes maanden blijft zitten, afhankelijk van de behandeling. Echter, zonnebrandcrémes richten soms meer schade aan dan dat ze goed doen en hetzelfde geldt voor de verzorgingsmiddelen die je op je Volvo gebruikt. Laat je in beide gevallen goed voorlichten of google zelf op wat er in de producten zit en wat ze veroorzaken. Aan de genoemde roze auto viel niet veel eer meer te behalen en dat zeg ik niet snel. In sommige gevallen adviseer ik een nieuwe laklaag, in andere gevallen kan ik nog heel veel doen om de oorspronkelijke kleur terug te halen. Met een deugdelijke verzegeling is je Volvo goed beschermd tegen weersomstandigheden en een intensieve wasbeurt doet daar niks aan af. Het helpt natuurlijk wel mee voor de standtijd of je koets in de garage staat of onder een carport, in plaats van in de volle zon. Geniet van de zomer!

#VDM48:

DE ZONE | Tijdens de vakantie stond mijn Volvo V70 R op veilige afstand van alles wat de lak kon ontheiligen, totdat de kinderen van de buren vlak ernaast begonnen te voetballen. Het speelveld dat verderop lag lieten zij links liggen. Kijk, dat kan natuurlijk niet. We hebben het hier wel over een Volvo V70 R. Ik besloot het uit te leggen, maar de buren in kwestie spraken enkel een soort koeterwaals, waarin ik me niet verstaanbaar kon maken. Zelf reden zij in een beschadigd vehikel, waaruit duidelijk bleek dat ze totaal geen besef hadden van ‘De Zone’.

Voor mezelf zag ik een schone taak weggelegd: zonebewustwordingsactivering. Net als mensen hebben auto’s een zone: een intieme (o tot 30 cm), een persoonlijke (30 tot 120 cm), een sociale (120 tot 360 cm) en een publieke (meer dan 360 cm). Het betreft de afstand die je nodig hebt om je prettig te blijven voelen. Het schijnt dat die bij mensen uit Arabië en Latin-gebieden het kleinst is. Nederlanders behoeven meer ruimte en Schotten en Zweden helemaal… en een Volvo kent natuurlijk wél een Zweedse oorsprong. Bovendien hebben mijn V70 R-en en ik een zogenaamde neuronale verbinding. Parkeer in mijn zone, dan schiet het zenuwstelsel in een staat van paraatheid en gaan de cognitieve functies enigszins achteruit.

Op een sleuteldag van de Volvo 850 club, waar je onder begeleiding naar hartenlust kunt klussen aan je auto, kreeg ik laatst een appje met een foto van mijn eigen geweldige Volvo V70 R en daarnaast, op zo’n vijf centimeter afstand en dus IN DE ZONE geparkeerd, een nieuwe V90. De aandachttrekker stond beneden op de begane grond te wachten tot ik snel zou reageren, maar de gewenste respons bleef uit. Ik was namelijk op de eerste verdieping druk in gesprek over lak en ja, dan zit ik in een flow. Mijn auto stond prima geparkeerd, dacht ik. Het appje zag ik pas veel later, dus de persoon in kwestie heeft geboft. Lak is heilig, mensen! Parkeer je naast een Volvo? Denk dan aan De Zone!

#VDM47:

CARS NEED LOVE TOO! | Iemand wees mij op het feit dat wij auto’s zo prachtig poëtisch kunnen beschrijven. Ik ging er wat meer op letten. Inderdaad, we hebben het liefdevol over een krachtpatser, over gracieuze vormen, rondingen in de flanken en spierbundels. We spreken over de heupen (het achterspatbord), een harmonieus lijnenspel van neus tot kont, de sportieve neus, de onderlip (voorspoiler) en de eeuwige glimlach in de bumper. Een softtop, een topless cabriolet, een goddelijke zit, alleskunners, een levenscyclus. Een auto kan zelfs kouvatten. Dan ontstaat er roest.

Veel mensen geven hun auto een naam. Zelfs Formule 1-coureur Daniel Ricciardo heeft het betekenisvol grinnikend over het masseren van zijn racemonster in een goedbekeken filmpje op Twitter, Rule 16: ‘Cars need love too!’

De huid van de auto vereist een heel eigen jargon. Zo hebben we het bijvoorbeeld over lakporiën. Wanneer je besluit een auto zelf binnen te poetsen, doe je dat nooit onder de tien graden of net na het staan bakken in de volle zon. Breng de koets langzaam op temperatuur, want de lak moet eerst acclimatiseren. Behandel hem echt nooit met oude lappen, want hoe zacht die ook lijken, de cellulosevezels in een t-shirt kunnen flink wat liefdeloze krassen veroorzaken. Kies voor zachtheid, dus een microvezeldoek en -spons.

Na het hele proces van wassen, kleien, polijsten en voeden, verzegel je de lak om kou te voorkomen. De poriën worden dusdanig afgesloten dat vuil niet meer in het oppervlak kan doordringen. Het patroon van druppels (beading) op de body na een regenbui of dauw laat zien hoe goed de lak nog is afgesloten. Na verzegeling wordt de auto weer het oorspronkelijk poëtisch wezen dat hij ooit was. Als een flets geworden lak na zo’n complete behandeling zijn mooie diepe kleur terug heeft, komt de belijning van de koets weer volledig tot haar recht. Kortom, een auto is een prachtig, kwetsbaar wezen dat een liefdevolle behandeling verdient.

#VDM46:

WASZEN | Vroeger wasten autobezitters hun trots op zaterdag, met één of twee emmertjes en een sopje. Je verzorgde jezelf, je huis en ook je auto. Dat was allemaal heel gewoon. Tegenwoordig gaat het er anders aan toe. We hebben een carwash, dus echt moeilijk is het allemaal niet meer. Even er doorheen rijden, stofzuigen en klaar, net zoiets als op tijd je nagels of je haar knippen. Zo zouden we tijd moeten overhouden, maar andere taken en onze lijst met leuke dingen doen zorgen ervoor dat we ons niet meer dat zen-moment gunnen van met twee emmertjes water ouderwets de bolide schoonmaken op de zaterdagochtend. Zélfs de carwash halen sommige auto’s niet.

In deze moderne tijd word je er niet op aangekeken wanneer je een keer in een oude joggingbroek rondslentert. Gewoon even de tijd om de teugels te laten vieren en te ontspannen. Een ongewassen auto daarentegen is een heel ander verhaal. Dat vormt een open invitatie aan de samenleving tot het schrijven van een corrigerende, doch goedbedoelde boodschap, speciaal voor de eigenaar. Waarschijnlijk bent u wel bekend met de teksten: ‘Ik ben vies’ en ‘Was mij’. Er bestaat een Russische kunstenaar, die zeer creatief zijn beste werk maakt op juist deze vieze auto’s. Hij tekent in het vuil en eerlijk is eerlijk, het ziet er fantastisch uit. Je durft zo’n mooi artistiek hoogstandje bijna niet meer weg te wassen. Het nadeel van zowel deze kunst als de geschreven boodschappen met een corrigerend tikje is dat het de lak aantast, want vuil en zand worden erin gewreven.

Deze attente noodkreet uit de samenleving opvolgen vormt dus het eerste wat je te doen staat. Beschouw het niet als een klus waarvoor je eigenlijk geen tijd hebt, maar investeer in de band met je Volvo, die je toch zo soepeltjes en zonder morren over onder alle weers- en wegomstandigheden van A naar B brengt. Je voorkomt groot lakleed door je auto tijdig te ‘waszen’ en te onderhouden.

#VDM45:

CONTEMPLATIEJEUK EN POLIJSTFLOW | Als ik ga polijsten, zit ik in een flow. Ik mag me niet laten afleiden, want dan veroorzaak ik krassen of kan zelfs door de lak heen gaan. Wie mij kent, waagt het niet me te storen. De telefoon gaat op stil en dat wil heel wat zeggen, want die staat praktisch altijd aan, voor rappe sociale-media-respons. Woorden als contemplatie, flow, mindfullness en zen, daar krijg ik eigenlijk altijd een beetje jeuk van. In werkelijkheid is polijsten eigenlijk – ondanks het feit dat het apparaat best een stevig potje herrie maakt – een ultiem stiltegebied.

Als ik de machine oppak, verdwijn ik bij wijze van spreken naar een Zweeds natuurgebied, waar ik vogeltjes hoor fluiten en rendieren zie dartelen. Leg ik hem weer neer en kijk ik op de klok, dan is de tijd verstreken zonder dat ik er erg in had en zonder dat mijn geest zich druk bezighield met dingen die allemaal nog op mijn to-do-lijst staan.

Ontspanning om in te lijsten: met geduld én precisie oneffenheden uit de bikkelharde Volvo-lak halen, met controlerende ogen en ledlicht. Polijstmiddel op de pad doen en verdelen. Langzaam horizontaal (1) en verticaal (2) werken, in de volgorde 1-2-1-2. Banen, ja zelfs overlappende vlakken. Afnemen met een microvezeldoek. Kunststof afplakken. Van grof naar fijn. Hoge of lage toeren, meer of minder uitslag. Altijd behoud van zo veel mogelijk lakdikte, strevend naar het beste resultaat. Snap je nu ook de jeuk van de deskundige? Polijsten voelt prettig en het stopt even de hectiek van de dag. Het is een vorm van meditatie. Ik denk nergens aan en dat levert daarna zelfs nog meer op, want waarschijnlijk broedt mijn onderbewuste stiekum op gesmede woorden, zoals dat elders op deze pagina zo mooi omschreven staat. Als ik uit mijn ‘bubbel’ kom, typen mijn vingers zo weer een portie gevatheid op Facebook, Twitter of Instagram.

Dus… ga je aan de slag met jouw polijstmachine? Zie het niet als een noodzakelijk kwaad of als iets dat veel tijd kost. Gun je auto zo’n kuurmoment en jezelf een Zweedse stilteretraîte. Maak er een ritueel van. Zet je telefoon op ‘emergency only’ en zorg ervoor dat er geen bezoek langskomt. Plan even geen andere dingen en vergeet niet om er van te genieten. Veel polijstplezier!

#VDM44:

RUNNING IN THE FAMILY | Mijn vader koos ruim 40 jaar geleden voor een okergele 245 en daarmee was het pleit beslecht: Volvo runs in the family. Dat bleef zo, de kleur ook, trouwens. Ik heb zelf wel andere merken auto’s gehad, want je kunt ten slotte pas echt iets waarderen wanneer je vergelijkt. Al vroeg raakte ik dus vroeg besmet met het Volvo-virus en zo ‘glansrolde’ ik in een S70 en nu een V70 R FWD. I like my (250hp) Volvo! Hij is opvallend onopvallend, het best te omschrijven als een wolf in schaapskleren. Met een rechte rug in goede stoelen en veel (been)ruimte mag je zeggen: dat zit wel goed.

The next best thing… het Volvodrive Treffen in Best. Familiefeestjes kúnnen heel leuk zijn. Je kent ze wel, die familieverplichtingen. Ze zijn altijd leuker als je nog kleine kinderen hebt en zeker door hun ogen bekeken geweldig. Leuk naar opa en oma en naar Sinterklaas! Soms komen verjaardagen en familiefeestjes echter heel slecht uit, ook al keren ze altijd op een vaste datum terug. Je hebt tenslotte wel eens andere dingen te doen. Werk, een uitje, een prutloop, een skippybalrace, studeren, iets ondernemen met je gezin of gewoon eens lekker uitslapen na een week helse werkdrukte.

Dat het ook heel anders kan, merkte ik al tijdens mijn allereerste Volvo Treffen in Best, in 2016. Het gaat daar over één onderwerp waarvan niemand moe schijnt te worden en waarvoor iedereen passie heeft. Met mensen die je er voor het eerst ontmoet, voel je meteen een klik en volgt een goed gesprek. Je merkt dezelfde drive; iedereen die aanwezig is, heeft immers een Volvo in de familie. De gespreksstof omvat veel. Geschiedenis, modelspecifiaties, types, veiligheid, onderhoud, roadtrips, vakanties, lectuur, modelautootjes, fora, lancering van het nieuwste glansmodel en nog veel meer.

Heb je jaarlijks al een familiefeestje op tweede pinksterdag? Ik zeg: neem je familie gewoon mee naar Best. Het Volvofeest kan er in 2019 alleen maar leuker van worden. Voor mij dan de vierde keer op rij even geen kennis uitwisselen via digitale wegen, maar gewoon elkaar echt ontmoeten en heerlijk bijpraten met je ‘familie’. En passant doe je zowel nieuwe kennis als nieuwe kennissen op en maak je misschien wel vrienden voor het leven.

VDM43:

HET IS GEEN GEKTE, HET IS EEN DRIVE! | Temperament kun je ook vertalen met het woord passie. Die heb niet alleen voor auto’s, maar vooral ook voor glans. Dit is waarschijnlijk genetisch al bepaald door het erven van het lakgen van mijn vader. Deze bij mij aanwezige aanleg heeft hij doorontwikkeld door me een grondige eerbied voor zijn auto bij te brengen.

Als klein jongetje mocht ik niet naast, maar wel achter mijn vader in de Volvo 245 DL zitten en zeker niet met mijn vingertjes aan de lak komen. Wel liet hij mij met een emmertje sop en een borstel voorzichtig de wielen schoonmaken. Eerbied is dat wat ik meekreeg, de basis voor de passie die ik nu heb: zorgvuldig aandacht besteden aan iets dat ik de moeite waard vind. Het upgraden van auto’s, zodat ze weer écht tot hun recht komen bij de trotse eigenaar, net zoals ik die zelf ben met mijn prachtige Volvo V70 R.

Tijdens mijn workshops detailing leer ik anderen hoe zij hun auto kunnen behandelen en verzorgen. Als deze deelnemers daarna geen tijd weten vrij te maken om dat zelf te doen, dan leren zij in ieder geval wat je precies mag verwachten van iemand die het voor hen uitvoert. Laten we wel wezen, de ene polijster is de andere niet. Het kan héél netjes maar vaak word ik gevraagd de schade die anderen hebben aangericht te herstellen. Na zo’n workshop blijken deelnemers veelal, zo zeggen ze zelf, aangestoken door het glansvirus. Heel belangrijk is dat ze zonder angst voor lakschade hun eigen auto durven te polijsten.

Mijn omgeving omschrijft mij wel eens als beschermheilige van de lak of zelfs als laktovenaar of -goeroe omdat ik vrij ver ga. Als anderen me met mijn snufferd op de auto zien staan turen, het oppervlak tot in detail bekijkend of als ik met een sterke ledlamp alle krasjes aanwijs, kan ik me voorstellen dat het wat over the top lijkt… maar beste mensen, het is geen gekte, het is een drive.

Passie voor glans, die ik wil delen! Nu was ik al dik tevreden over alle mooie auto’s die uit mijn werkplaats vertrokken of die ik in een showroom achterliet. De verbaasde, blije gezichten van klanten die hun trots terugzagen na een behandeling zitten nog vers in mijn geheugen. Toch had ik na al die jaren nooit zien aankomen wat die ene zin met me zou doen op de avond dat mijn vader belde en vroeg: “Marinus, wil je even kijken wat je voor mijn auto kunt betekenen?”

Marinus Brouwer #passiemaaktverschil

Volvodrive Magazine